Bevallings verhaal Milou, deel 2 

Goed bevallen deel 2, door Milou.

In goed bevallen deel 1 kon je gisteren lezen hoe Milou er doorheen zat en zo klaar was om te bevallen. Vandaag deel 2, het laatste deel.

22.20 uur – 5 cm ontsluiting!
Ik heb 5 cm ontsluiting en ze voelt beginnende goede weeën. Ze vraagt of ze mijn vliezen mag breken. Uhhhhh JA!!! Ze deed dit met een soort breinaald en dit ging best lastig. De verloskundige zei dat ze het logisch vond dat mijn vliezen maar niet braken, het was ongelofelijk dik! Toen mijn vliezen waren gebroken kwam al heel snel de eerste “echte” wee. Oke… dit voelt wel even anders. Nu weet ik het verschil!! En tot op de dag van vandaag kan ik nog steeds niet vertellen hoe een wee nou voelt. In ieder geval niet prettig.

Door de weeën ging ik in een soort roes leven.

Ik wilde heel graag thuis bevallen, maar de verloskundige vertelde dat ze in het vruchtwater had gepoept en we naar het ziekenhuis moesten. Ik vond dit eigenlijk helemaal geen probleem.

Vanaf hier weet ik geen tijden meer. Door de weeën ging ik in een soort roes leven.

Alles ging aan mij voorbij, behalve de weeën dan
Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis ging ik op bed liggen. Ik was druk bezig met de weeën wegpuffen toen ik in paniek raakte. De extreme misselijkheid nam toe en ik had het daar zo mee gehad. Elke dag, elke keer verpeste die misselijkheid zoveel! Nu ook mijn bevalling! Gelukkig was mijn eigen verloskundige er nog bij en sprak mij veel moed in. De moed zakte mij dus ook in de schoenen toen zij weg moest. Ze moest naar de volgende bevalling. Ik had tijdens mijn bevalling echt twee handen nodig om in te knijpen. Mijn verloskundige ging weg dus ik vroeg aan de verpleegkundige of ik haar hand mocht vast houden. Toen zei ze “nee dat doe ik niet”.. uhhhh oke. Dat was dus niet mijn vriendin.

Wel of geen ruggenprik
Ik weet nog dat ik zei dat ik een ruggenprik wilde en dat manlief zei; nee dat wil je niet, dat staat in je plan, haha! Na overleg met de klinisch verloskundige besloten we om voor Remifentanil te gaan. Niet voor de pijn, want die bleef ik voelen maar voor de rust. Ik bleef panisch en door dit middel kwam ik zo tot rust.. dat ik zelf gezegd hebt “dit is een leuk feestje”. Dat zegt dus genoeg 😉

Persdrang en eindelijk 10 cm ontsluiting!
Al gauw voelde ik persdrang. Iets waar ik veel over nagedacht had. Hoe zou dit toch voelen? Inderdaad alsof je op knappen staat voor je grote boodschap 😉

En toen kwam het verlossende woord; ik had 10 cm ontsluiting en mocht gaan persen!!

Het fijnste deel van de bevalling!
Persen ook weer zoiets… Hoe zou dat zijn? Ik vond dit zelf het fijnste gedeelte van de hele bevalling. Want ik wist dat dit de laatste fase was en dat ik eindelijk zelf aan de slag kon om haar eruit te krijgen. Pijn? Dit is echt iets wat zo’n persoonlijke ervaring is. Ja, het doet zeer. Voor mij voelde het de hele tijd alsof er een eendenbek (medisch instrument) werd ingebracht, keer op keer.

De heks a.k.a. verpleegkundige vertelde mij dat het leek alsof ik het al vele keren had gedaan en dat ik over 10 minuten mijn dochter vast had. Ze steeg ineens van aartsvijand naar best friend!

Bij persen dacht ik altijd net als poepen (ja we noemen het beestje bij de naam) dat je het eruit voelt komen. Dus toen ik voor de eerste keer mocht persen dacht ik echt nu voel ik haar er langzaam uitkomen. Dat voelde ik dus niet. Na nog een keer persen zei ik tegen de verloskundige en manlief dat ik niks voelde en dat het dus ook voor geen meter opschoot. De verloskundige stelde mij gerust met dat ik het echt goed deed. Na nog een keer persen dacht ik echt “ze komt er op deze manier nooit uit!”. De heks a.k.a. verpleegkundige vertelde mij dat het leek alsof ik het al vele keren had gedaan en dat ik over 10 minuten mijn dochter vast had. Ze steeg ineens van aartsvijand naar best friend! 🙂

Daar is ze dan, ons meisje!
Gelukkig had ze ook nog gelijk want na in totaal 20 minuten persen en een bevalling van precies 5 uur kwam ons mooie meisje ter wereld! Ik mocht haar aanpakken en toen stond de wereld stil… Ik kon alleen maar naar dit mooie mensje kijken. Dit was dus al die tijd het boefje dat zo graag op de wereld wilde komen. Ons wonder!

Eindelijk is die misselijkheid weg!
Door het meconium mochten we na 8 uurtjes naar huis. Ik had gelukkig geen complicaties opgelopen tijdens de bevalling en voelde mij goed. Ik had na 9 maanden eindelijk weer energie voor 10, honger en de misselijkheid kon ik een uur na de bevalling dag zeggen. Het genieten kon beginnen!

Als ik terugkijk op mijn bevalling, ben ik tevreden over hoe het is gegaan. Ik mag volgens mij best in mijn handjes knijpen dat het zo vlot ging en dat ik geen complicaties heb gehad.

De volgende keer zou ik toch weer voor het ziekenhuis kiezen. Ook kijk ik positief terug op de pijnbestrijding, ik vond dit middel echt een uitvinding! Ik zou de volgende keer alleen wat mondiger zijn tegen de verpleegkundige en het aangeven, want dit is mijn bevalling!

mayka.jpg

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s