Bevallingsverhaal – samen bevallen zonder verloskundige

Bevallingsverhaal

Ik voelde de eerste golfjes in mijn buik
In de nacht van 21 op 22 juni 2016 begon het te rommelen in mijn buik. Ik voelde hele lichte golfjes, die nog heel onregelmatig waren. Toch had ik hierdoor het vermoeden dat het niet meer lang ging duren. De golfjes bleven komen en het werd ochtend. Buiten was het supermooi weer, ik was moe en een klein beetje ‘bang’ dat m’n vliezen zouden breken, maar Lisa moest even de deur uit en haar ei kwijt. We zijn dus een ommetje gaan maken. Zij op haar fietsje, ik erachter aan hobbelen, even een blokje om. We kwamen uit bij een speeltuintje, waar ze even gespeeld heeft.

Op de terugweg kwamen we m’n zus Yentl tegen, die zijn even bij ons blijven spelen in de tuin. Waarschijnlijk doordat ik die ochtenduurtjes in de weer was, voelde ik weinig golven. Wel had ik het vermoeden dat als ik weer rust zou nemen, het terug zou komen. Yentl ging weer naar huis en ik ben rond 11 uur op de bank gaan liggen. En ja hoor, de golfjes kwamen terug. We aten een boterham en zijn gaan dutten tussen 13 en 15 uur ongeveer.

Weeën kwamen om de 10 minuten
Ik werd rond 14 uur wakker en liet Jordy weten dat het wat serieuzer begon te worden. Op de wekker zag ik dat het elke 10 minuten nu ongeveer kwam. Toen ik rond 14.30 opeens een iets intensere golf kreeg, appte ik Jordy dat hij Yen kon sms’en dat ze Lisa kon ophalen. Misschien toch beter als ze daarheen ging, zodat Jordy en ik het samen in alle rust kon piepen.
Lisa werd 14.45 uur wakker doordat ik niet meer kon liggen van een golf. Yentl kwam haar rond 15.00 uur ophalen, Jordy vulde het bevalbad en tot 15.30 uur heb ik de golven opgevangen op de grond. Ik kreeg bijna spijt dat ik Lisa liet ophalen. Ik zat namelijk op handen en knieën en zij kwam er in diezelfde houding naast zitten. Ze voelde alles aan, ze begreep wat er gaande was.
Yentl kwam aan de deur en Lisa kwam me de aller dikste knuffel geven die ik ooit van haar gehad heb. Ik kon m’n tranen niet bedwingen. M’n kleine meisje zou grote zus worden.

In het bevalbad
Toen het bad goed gevuld was, besloot ik het eens te proberen. ‘Ik kan er altijd weer uit als ik het niks vind.’ Ik stapte in het warme water en wist meteen dat ik er niet meer uit zou komen. Heerlijk dat warme water. Het verlichtte de golven die op dat moment nog niet zo heftig waren, maar wel elke keer sneller en intenser werden. Ik kon alles goed opvangen, op handen en knieën en kon nog normaal praten en grapjes maken met Jordy.

Geen verloskundige

Het voelde zo vrij om het zonder verloskundige te doen. Geen enkele tijdsdruk, geen meningen van buitenaf. Gewoon wij twee en ik luisterde alleen maar naar m’n lichaam. Ik had geen tijdsbesef, want Jordy had over de klok een theedoek gehangen.

Achteraf weet ik dat tegen zessen de golven echt flink werden, keerde ik meer in mezelf en had ik Jordy nodig om vast te houden. Langzaam maar zeker kwamen er bij de golven wat druk. Eerst twijfelde ik nog, zou dit het al zijn, zo vlug al, hoe lang was ik nou helemaal serieus bezig? 2,5 uur in feite. Maar het was toch echt zo.  Bij elke golf werd het sterker. Toen het besef er was hebben we de kraamzorg laten weten dat het persen begonnen was. Saskia zou meteen richting ons komen, wel wetende dat ik niet wilde weten wanneer ze er was en dat ze buiten zou wachten. Dit zodat ik op geen enkele manier druk zou ervaren.

Het persen was heftiger dan bij mijn vorige bevalling
De golven waren peace of cake, die ving ik met gemak op. Het persen was dit keer juist veel heftiger. Bij de geboorte van Lisa was het precies andersom. De weeën vond ik toen heftiger dan het persen.
Bij elke (pers)golf heb ik gereageerd door naar m’n lichaam te luisteren. Er zaten ook wat golven tussen zonder drang, die heb ik dan ook zonder mee te duwen opgevangen. Sowieso heb ik geprobeerd zo min mogelijk echt te persen en te blijven ademen. Voor, ik denk, het laatste half uur was dit wel heel moeilijk. Ik begon ook meer geluid te maken en heel even verloor ik de moed. Het duurde lang voor m’n gevoel voor het hoofdje er echt kwam. Wel voelde ik telkens weer wat vooruitgang, waardoor ik wist dat het goed ging en weer vertrouwen terug kreeg.

Naar beneden ademen!
Na een uur bezig geweest te zijn, vroegen we ons even af hoe we verder moesten, het duurde lang voor ons gevoel. Ik had het gevoel iets meer rechtop te moeten komen, om de zwaartekracht meer z’n werk te laten doen. Ik probeerde meer naar de rand te komen en meer op Jordy te leunen in plaats van alleen aan z’n handen te trekken.
Het hoofdje duurde lang. Zodra het zo ver was en het een beetje in de buurt van de uitgang bleef hangen, begon het te branden. Nu moest het echt gaan gebeuren en moest ik wel meeduwen/persen voor m’n gevoel. Ik had Jordy aan het begin van de persfase gevraagd me te motiveren door, elke keer dat ik zijn handen pakte en persdrang had, te zeggen ‘naar beneden ademen’. Dit hielp mij om me hierop te blijven richten in plaats van de pijn. We begonnen ook andere wensen hardop uit te spreken. ‘Kom maar baby, kom maar kleintje, kom er maar uit, je mag nu komen.’ Niet elke keer deed ik dit, maar de keren dat ik wat moest zeggen, gaf het me extra kracht en ik denk daardoor de baby ook.

Oerkracht kwam naar boven!
Een oerkracht kwam in me naar boven, die baby moest eruit. Ik raakte wel vermoeid en zag het op het allerlaatst eigenlijk niet meer zitten. ‘Die baby moet eruit!’. Jordy moedigde me aan door te zeggen dat de baby er bijna was. Hij maande me ook tot kalmte als ik iets teveel geluid maakte. Die energie kon ik beter gebruiken, blijven ademen, het liefst door de neus, concentreer je, naar beneden! Uiteindelijk kwam het hoofdje erdoor en misschien niet lang daarna ook wel een schoudertje. Het voelde in ieder geval alsof dat wat er tussen m’n benen hing breder was dan een hoofd, ik weet het niet.

Nu de rest er nog uit. Ik besloot ook even te stoppen met persen en te kijken of het vanzelf zou komen door juist te ontspannen, voor zo ver dat ging. Dit werkte! Ze kwam los en plonsde uit m’n bekken het water in. Jordy zag dat ze een sterrenkijkertje was. Ik kon haar niet goed zien in het water, maar riep ‘Pak ‘m, haal ‘m eruit!’ Jordy viste de baby eruit en gaf haar aan mij.

Het is een meisje!
Alle emoties kwamen los. Jordy zag als eerste dat het een meisje was. Ik had er nog niet eens aan gedacht dat we dat nog niet wisten. Het eerste wat ik dacht was ‘Ohhh dat is praktisch qua kleertjes!’. Ik was zo blij dat ze eruit was. Dat we het verdomme samen gepiept hadden! Geen verloskundige erbij, niemand, alleen wij twee. De hele ervaring was veel heftiger dan de bevalling van Lisa, maar ook veel mooier doordat ik alleen naar m’n gevoel geluisterd heb. En omdat Jordy mij precies de steun gaf die ik nodig had om er doorheen te komen.

Nu de placenta nog

De kraamhulp zat al 1,5 uur in de tuin te wachten en we haalden haar erbij. Deze kraamhulp hebben we gekozen op haar ervaring en kennis wat betreft borstvoeding en het werken buiten de standaard protocollen. Ik zat niet te wachten op controles, metingen en dat soort bijzaken.
Die avond heeft ze me geholpen met uit bad komen en de placenta. Ze legde me op de bank in de hoop dat de placenta los zou komen. Ze lette erg op de tijd, waar wij helemaal niet in geïnteresseerd waren. Na een uur belde ze onze verloskundige voor tips om de placenta geboren te laten worden. Moest zij weten, mij interesseerde het niet, ik lag heerlijk met m’n kersverse baby.  Een verloskundige hadden we dus ook achter de hand, voor je weet maar nooit. Een holistische verloskundige, die buiten de standaard protocollen werkt. Haar antwoord was: ‘Gaat het goed met Lidewij? Gaat het goed met de baby? Dan maak t het niet uit hoe lang het duurt. Maar laat haar rechtop komen.’ Heel dat eerste uur lag Carlijn trouwens op me en heeft ze voor het eerst de borst opgezocht. Ik ben op de baarkruk gaan zitten en bij de eerste de beste nawee die volgde, kwam hij los en eruit. Alles zat er mooi op en eraan.

Mijn lichaam gaf aan wat er nodig was

De geboorte van Carlijn is precies zo verlopen zoals ik wilde. Met alle vertrouwen ben ik erin gestapt, heb ik me overgegeven aan de krachten van de natuur, van mijn lichaam, mijn geest en mijn baby. Het waren niet de centimeters en een verloskundige die mij toestemming gaven te persen, maar mijn lichaam gaf aan wat er nodig was. Mijn gevoel vertelde me wat ik moest doen. En eigenlijk was dat alleen maar “Meegaan in de Stroom”.

Ik wil Lidewij bedanken voor het delen van dit bijzondere geboorte verhaal. Mocht je naar aanleiding van haar verhaal vragen hebben, laat ze dan gerust hieronder achter.

 

Een Reactie op “Bevallingsverhaal – samen bevallen zonder verloskundige

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s