Wat als je kind jou de baas is?

Het was een last om met mijn kind op pad te gaan
Een tripje naar de dierentuin, kinderboerderij of gewoon simpel naar de supermarkt. Het hoort er allemaal bij en moet ook leuk zijn! Zodra je kind dus goed kan lopen, loop je heel het dorp rond en ga je overal naartoe om hem of haar alles te laten zien. Voor ons was het echter niet zo makkelijk als het leek. Ik vond het een ware last om met Davy op pad te moeten.

Ik was dolblij toen Davy met 19 maanden echt goed stevig liep en hem meer los kon laten lopen. We merkten alleen al snel dat Davy nog moest leren luisteren. Maar ach, dat moet ieder kind dacht ik. Gewoon wat meer oefenen dan komt het allemaal vanzelf wel goed en leert hij de gevaren van het verkeer, de sloten en hoe belangrijk het is dat hij bij papa en mama in de buurt moet blijven. Toch liep dat bij ons heel anders…

uitstapje-met-je-kind-door-eveline

Mijn zoon rende richting de sloot!
Davy is net als zijn moeder een echt waterrat. Wanneer hij water ziet wil hij er dan ook meteen mee spelen. Toen Davy bijna 2 jaar was en voorzichtig begon te rennen, vloog hij op iedere sloot af. Ik kon alles loslaten wat ik vast had, ook al betekende dat de buggy gewoon doorreed zonder mij. Ik rende achter hem aan, naar de sloot!

Ik kon roepen wat ik wilde maar meneer keek niet op of om. Hij wilde alleen maar naar de sloot om met het water te spelen. Elke keer weer hield ik mijn hart vast en hoe kon ik hem nu aan zijn verstand krijgen dat dit water niet is om mee te spelen maar dat het gevaarlijk is? Als ik mijn verhaal met andere deelde kreeg ik meteen het verwijt “Maar je houdt hem toch in de gaten?” Ja natuurlijk deed ik dat, maar ik gaf hem het vertrouwen dat hij nodig had door niet elke seconde op zijn lip te zitten maar hem gewoon achter me aan te laten lopen.

Ik keek continue achterom en zolang ik zijn voetstapjes hoorde wist ik dat hij achter me aan liep. Zodra Davy voor me uit gaat lopen weet ik dat hij zelf de leiding gaat nemen en dus alle kanten op gaat rennen behalve de goede.

Wat moest ik nou doen? Ik ben ten einde raad en ben niet meer de baas over mijn eigen kind, maar hij over mij. Toen wist ik zeker dat Davy en wij zelf hulp nodig hadden.

Een obsessie voor auto’s
Davy heeft ook een enorme obsessie voor auto’s. Of eigenlijk de wielen ervan en het geluid dat het maakt. Al toen hij 8 maanden oud was ontdekten we dat hij heel veel interesse in wielen heeft. Hij bekeek alles! Elk stukje speelgoed moest omgedraaid worden en werd van top tot teen bekeken. Daarna ging hij op de vloer liggen en kijken hoe de wielen draaiden als hij ermee heen en weer zou bewegen.

De interesse bleef en werd een obsessie. Wanneer we buiten waren was hij erg gecharmeerd van alles dat wielen had. Waar ik me het meest zorgen over maakte was hoe hij op auto’s zou reageren die over de weg voorbij raasden. Die zorgen waren helaas terecht… bij elke auto maakte Davy een soort wauw geluid. “Ooooeeeeeh” riep hij dan, maar daar bleef het helaas niet bij. Bij elke auto die voorbij kwam stond hij stil en ging er uitgebreid naar staan kijken. Ik was opgelucht, want hij bleef staan en rende er niet op af!

Hij rende op een naderende auto af!
Die opluchting was helaas van korte duur. Hij dacht waarschijnlijk dat ik niks zou doen en ging het eens even van dichtbij bekijken! De volgende dag rende hij zo op een naderende auto af! Als ik hem dan bij zijn arm vastgreep, liet hij zich vallen en kreeg een driftbui. Hij is fijn, daar sta je dan, op de stoep met een driftig kind dar ligt te rollebollen. Nu ik dit schrijf lach ik er een beetje om, maar toen zakte de moed me in de schoenen.

Ik durfde niet meer alleen met hem op pad
Ik durfde op den duur niet meer ergens alleen met hem naartoe te gaan. Bij de kinderboerderij is een sloot met brugje waar hij natuurlijk het eerst op af rent. En hup, daar kon ik weer, er weer achteraan. Diertjes kijken? Nee hoor, Davy zoekt het liefst alle gevaar van de wereld op.

Ik ben ten einde raad!
Ik kon met alles waarschuwen (en na 3x waarschuwen ook ingrijpen), maar het interesseerde hem helemaal niets. Toen we eigenlijk alleen nog bij bij opa en oma, mijn beste vriendinnetje en op de peuterspeelzaal kwamen, ben ik op een avond in huilen uitgebarsten en heb ik urenlang liggen piekeren… Wat moest ik nou doen? Ik ben ten einde raad en ben niet meer de baas over mijn eigen kind. Hij is de baas over mij.

Toen wist ik zeker dat Davy en wijzelf hulp nodig hadden.

Gastblog geschreven door Eveline.

Vond je dit verhaal interessant? Dan lijkt het me leuk als je me ook zo willen volgen op http://www.houvanjelichaam.com Daar lees nog meer interessante artikelen over alles wat met het lichaam te maken heeft en natuurlijk ons persoonlijke verhaal over Davy.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s