Ons kindje zou niet levensvatbaar zijn, kijk hem nu eens! 

Een positieve zwangerschapstest
Wat waren wij intens gelukkig! November 2014 hield ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Vanaf dat moment was ik de gelukkigste vrouw van de wereld. Net getrouwd en nu worden we ook nog papa en mama. Wat bijzonder dat al die dromen die ik had nu werkelijkheid zouden worden.

De eerste keer bij de verloskundige
Ik blijk minder lang zwanger dan ik zelf dacht. Met een inwendige echo krijgen we ons kindje voor het eerst te zien. Wat een intens mooi moment. Dat er in mij een mensje groeit, ik kan alleen maar glunderen van geluk. Omdat de verloskundige hier verder nog niet veel mee kan adviseert ze ons om met tien weken terug te komen voor de termijnecho.

Afspraak voor de termijnecho
We hebben om 19.00 een afspraak bij de verloskundige voor de termijnecho. Ik ben afgelopen weken een beetje ziekjes geweest. Er heerst een flinke griep en helaas doe ik daar altijd aan mij. Helemaal nu ik net zwanger ben is dat geen pretje. Gelukkig hoef ik niet veel te werken en kan ik dus de hele dag mijn rust pakken. Vanaf die middag ging het enorm kriebelen. Yes, we mogen ons wonder weer zien vanavond. We zijn allebei wat gespannen. Wat zouden we zien? Zou het hartje kloppen?

Het is, Hygroma colli. Een zwelling in de hals van de foetus.  Het loopt vaak slecht af…

Opeens is het stil, slecht nieuws! 
Aangekomen bij de verloskundige is het een gezellige boel. We maken wat grapjes. Op het moment dat de verloskundige aandachtig naar onze uk aan het kijken is wordt het steeds stiller. Opeens zegt niemand meer wat. Ik krijg er een naar gevoel bij maar bedenk me ook dat ze haar aandacht erbij moet houden. Totdat ze zegt dat ze iets ziet wat er niet hoort… BAM! Onze wereld stort in en ik begin te huilen. De verloskundige legt uit wat zij denkt dat het is, Hygroma colli. Een zwelling in de hals van de foetus.  Het loopt vaak slecht af…

Oke, we rapen even onze emoties bij elkaar. Hoe nu verder? De verloskundige neemt contact op met het Maasstad Ziekenhuis. We moeten daar de volgende dag al heen. Daar zullen we horen of zij ook zien wat de verloskundige ziet en zo ja, wat dan de volgende stappen zullen zijn. Intens verdrietig stappen we in de auto. We rijden naar onze ouders omdat we die steun nu goed kunnen gebruiken.Als we ’s avonds laat thuis komen kan ik het niet laten om Hygroma colli te googelen. Ook al had de verloskundige dit geadviseerd om niet te doen. Ai, heftig om te zien maar verder voel ik er niet veel bij.

De vrouw tegenover mij buigt zich naar mij toe en zegt heel liefdevol dat we heel goed moeten nadenken wat we willen. Doorgaan met deze zwangerschap en alles ondergaan of de zwangerschap afbreken.

Doorgaan met de zwangerschap of de zwangerschap afbreken
23 december zijn we in het Maasstad Ziekenhuis, gelukkig zijn we heel snel aan de beurt. Ik krijg een inwendige echo en hoor daar hetzelfde als een paar uur eerder. Ook zij constateren Hygroma colli en waarschijnlijk wel in een net wat ergere status als de verloskundige dacht. De vrouw tegenover mij buigt zich naar mij toe en zegt heel liefdevol dat we heel goed moeten nadenken wat we willen. Doorgaan met deze zwangerschap en alles ondergaan of de zwangerschap afbreken. Want ja, voor 14 weken kan dat allemaal nog een stuk makkelijker dan na 14 weken.

Zit ik in een nachtmerrie?
Maar mijn hart schreeuwt, ik wil dit niet afbreken. Heb ik een nachtmerrie? Laat me nu dan alsjeblieft wakker worden.We moeten door naar het Erasmus MC maar voor we daarheen gaan moeten we naar Bovenmaas Prenataal in Capelle voor een combinatietest.

Stoppen en opnieuw beginnen! Hoe kunnen ze het zeggen?
Dan volgen de kerstdagen. Wat heerlijk om deze dagen met familie en vrienden door te brengen. Wat voelt het goed dat we zoveel steun krijgen. Toch zijn er ook mensen die er niet over praten of zeggen dat we zouden kunnen stoppen en opnieuw kunnen beginnen. Het maakt me boos en verdrietig. Hoe kan je dat nou zeggen? Er groeit leven in mij en zolang ik niet 100% weet wat er met ons kindje aan de hand gebeurt er helemaal niets.
In de dagen die volgen komen Stefan en ik ook steeds meer tegenover elkaar te staan. Bij de vraag, wat als ons kindje echt gehandicapt is, staan we lijnrecht tegenover elkaar. Het is zo moeilijk…

De combinatietest
31 december 2014, wat voor de meeste mensen een mooie dag is vanwege Oud & Nieuw, is voor ons een hele spannende en zenuwslopende dag. Vandaag hebben we de combinatietest en krijgen we gelijk de uitslag. Het wordt een verdrietige dag. De echoscopiste ziet dat de nekplooi nog meer is gegroeid. Verder is ons kindje heel beweeglijk en moet ze moeite doen om alles op te meten. En terecht, denk ik bij mezelf. Je hebt alle recht om van je te laten horen kleine uk.

Uitslag van de combinatietest en de vlokkentest
Maar dan krijgen we de uitslag. We hebben een kans van 1:25 dat ons kindje Down Syndroom heeft. We moeten 7 januari weer naar het Erasmus MC voor een vlokkentest. Het zijn allemaal keuzes die wij voorgelegd krijgen en we kiezen ervoor om al deze onderzoeken aan te gaan.

We laten een wensballon op
Oud & Nieuw zijn we samen met onze beide families. Precies wat we nodig hebben. Om 00:00 laten we samen een wensballon op en denken we allebei in stilte aan ons kindje en wensen we onze eigen wens die wellicht hetzelfde zal zijn.

wensballon
De vlokkentest
Het is 7 januari, ik ben onwijs zenuwachtig. Om 8.00 uur zijn we al in het ziekenhuis. Het idee dat ze met een naald mijn buik in gaan en de risico’s die het met zich mee brengt laten mij alleen maar huilen. Voor dat het onderzoek van start gaat hebben we nog een fijn gesprek met de arts. Zij verteld ons dat er ook bloed van mij en van Stefan afgenomen zal worden. Mochten ze in de vlokken iets zien wat voor hun afwijkend is dan kijken ze of het misschien bij mij of Stefan past en dus niet afwijkend is.

Ook krijgen we te horen wat we allemaal kunnen doen als we alsnog besluiten om de zwangerschap te beëindigen. Oke, de moed zakt me weer even in de schoenen maar ik herpak mezelf. Kom op Vief! Onze kleine uk verdient het dat we er alles aan gedaan hebben.

Ik ga liggen op de behandelbank en mag naar onze uk kijken terwijl mijn buik wordt ontsmet en de naald in mijn buik gaat. Ik moet heel stil blijven liggen zodat ook ons kindje zo stil mogelijk zal blijven liggen. Ik knijp Stefan zijn hand fijn en voel een traan over mijn wang rollen. De ingreep zelf valt me alles mee. Het heen en weer gaan met de naald is niet heel prettig maar als ik dan naar ons kindje kijk en zie dat hij ook heel stil blijft liggen, of hij het voelt dat het spannend is, ben ik een hele trotse moeder. Wat een kanjer! Als de naald mijn lijf uit gaat voel ik een soort opluchting. Wanneer ik van de bank wil opstaan word ik onwijs misselijk en duizelig. Ik word apart in een kamer gezet om even bij te komen. Daarna nog bloedprikken en dan snel naar huis om een paar dagen rust te houden en in alle spanning af te wachten. Met tien dagen krijgen we de uitslag.

Vlokkentest.jpg

Vlokkentest

De uitslag
Op 16 januari is Stefan even snel naar zijn werk. Ze bellen toch vaak ’s middags was ons gezegd dus zou hij zorgen voor de middag weer thuis te zijn. Mijn zus en schoonzus komen een bakkie doen als de telefoon gaat. Een onbekend nummer… Ik besluit even naar boven te lopen en wanneer ik de stem aan de andere kant van de telefoon hoor begin ik helemaal te trillen, het ziekenhuis.

De arts verteld me dat er geen chromosoomafwijkingen zijn gevonden en ons kindje op dat gebied dus helemaal gezond is. De arts vraagt of ik wil weten wat het geslacht is. ‘Ja meneer, dat wil ik heel graag weten.’ ‘Mevrouw, jullie krijgen een zoon!’ Ik wist het, ik wist het, ik wist het!!!

De arts verteld mij ook nog dat we nu met 16 weken een uitgebreide echo krijgen om te zien of onze zoon een hartafwijking heeft. Mocht dat zo zijn dan kunnen ze kijken of een operatie tijdens de zwangerschap mogelijk is of dat dit direct na de geboorte zal moeten en kunnen gebeuren. Het is eenzelfde echo als bij de 20 weken echo alleen krijgen wij deze dus twee keer.

De 16 weken echo
Op 30 januari zijn we weer in het Erasmus MC voor de 16 weken echo. Ik ben zenuwachtig maar ergens verteld mijn moeder gevoel dat ik me niet druk hoef te maken. Ik geniet van alles wat we te zien krijgen. Wanneer de echoscopist wat langer op één plek blijft hangen en stil is wordt ik bang. Nee toch, het zal toch niet? Gelukkig ziet de man dit aan mij en legt hij uit waarom hij wat langer op één plek blijft hangen. Na 5 kwartier kijken naar onze man krijgen we te horen dat er geen afwijkingen zijn gevonden en dat ook zijn nekplooi enorm is afgenomen. We kijken elkaar aan en moeten ervan huilen. Wat een fantastisch nieuws.

Onze zoon is gezond!
Het mooiste nieuws dat we konden krijgen, onze zoon is gezond! Wat zijn wij dankbaar!
Eindelijk mogen wij wereldkundig maken dat we in verwachting zijn van een zoon. Die middag gaan we winkelen voor onze man. Ik ben de gelukkigste vrouw op aarde.

Waarom wordt er eerst gezegd dat onze zoon niet levensvatbaar is en is hij nu kerngezond?

De 20 weken echo
op 3 maart hebben we de 20 echo, wederom in het Erasmus MC. Weer een spannend moment want wat als… maar gelukkig krijgen we ook nu weer te horen dat alles goed is en dat de nekplooi binnen de percentages zit die het mag zijn. Ik vraag de arts hoe dat kan. Waarom wordt er eerst gezegd dat onze zoon niet levensvatbaar is en is hij nu kerngezond?
Waarschijnlijk is het lymfesysteem van onze zoon pas vrij laat gaan werken. Hierdoor is er een vochtophoping ontstaan wat dus leek op een verdikte nekplooi.

De tweede helft van de zwangerschap mogen we weer terug naar de verloskundige bij ons in het dorp. Wat ontzettend fijn. Helaas kan ik, door alles wat we hebben meegemaakt, niet meer 100% genieten van de zwangerschap. Bij alles wat ik voel of juist niet voel, ben ik bang dat het mis is. Gelukkig word ik serieus genomen door de verloskundige en mag ik af en toe naar onze kleine man kijken om te weten dat alles goed is.

Onze zoon is geboren!
23 juli 2015 is onze trots, Tygo, geboren. Stefan heeft de naam Tygo bedacht omdat de betekenis van de naam helemaal aansluit bij wat we hebben meegemaakt. Tygo betekend namelijk geluk.

Angst om hem alsnog te verliezen
Nu is Tygo bijna 1,5 jaar en pas nu merk ik dat ik wat rustiger wordt in mijn emoties. Ik ben al die tijd nog heel bang geweest om hem alsnog te verliezen. De zwangerschap heeft mij een andere moeder gemaakt dan ik in eerste instantie dacht te gaan worden. Het is een hoop onzekerheid maar vooral heel veel intense geluk momentjes. Soms kijken we elkaar nu weleens aan en hoeven we niets te zeggen om te weten dat we heel dankbaar zijn dat we het verstand hebben gekregen om niet bij de eerste de beste tegenslag af te haken en vertrouwen te hebben en het moeder gevoel te volgen.

Ik wens iedereen die in dezelfde of een andere moeilijke periode in hun zwangerschap zitten heel veel sterkte en wijsheid toe.


Wil je reageren op het verhaal van Vivianne en Stefan, je kunt hieronder een berichtje achterlaten of een mailtje sturen naar moedersnatuurlijk@gmail.com , dan zorg ik dan het bij hen terecht komt. 

Een Reactie op “Ons kindje zou niet levensvatbaar zijn, kijk hem nu eens! 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s