Een weeënstorm! Jolanda’s bevallings verhaal

Daar is hij dan! Op 11 oktober is vroeg in de ochtend mijn kleine jongen Lucas geboren en inmiddels is hij alweer 2 weken oud. Ik neem jullie mee in mijn wereld van 2 weken geleden, de bevalling!

M’n vliezen, m’n vliezen zijn gebroken.
Zaterdag 8 oktober, een mooie herfstdag en inmiddels 39.3 weken zwanger. Na een lunch en wandeling op het strand van Hoek van Holland maak ik mij klaar om naar mijn schoonouders te gaan. Ik ga nog even naar de wc en check mijn haar voor de spiegel als ik ineens een warm plasje voel. Mijn hartslag schiet omhoog, dit is geen plas maar vruchtwater en gil “m’n vliezen, m’n vliezen zijn gebroken”.

jolanda-na-strandwandeling

Jolanda na de strandwandeling

Helaas, binnen 24 uur geen weeën
Perry en ik kijken elkaar aan en denken beide hetzelfde. Het is begonnen! Aangezien ik nog geen weeën heb, is het nu afwachten en krijgen we 24 uur de tijd van de verloskundige. Helaas laten de weeën op zich wachten en moeten wij ons zondagmiddag melden in het SFG. Er wordt bloed geprikt en ik lig een half uur aan het CTG apparaat. Maandagochtend om 6.30 uur moeten wij ons opnieuw melden en word ik ingeleid.

Weeënstorm
In het ziekenhuis beginnen ze met een vaginale pil om mijn baarmoedermond weker te maken. Helaas is 1 pil niet voldoende en krijg ik er na 4 uur nog één. Ondertussen zijn we helemaal ingeburgerd op onze kraamsuite en mag na 8 uur het infuus gestart worden met de weeënopwekkers. We zijn nu echt begonnen en ben er klaar voor.

Langzaam begin ik krampen te voelen en geeft het CTG apparaat weeënactiviteit aan. Lachend zeg ik nog “ohhh als dit weeën zijn”. De verpleegkundige zet de pomp steeds hoger en dan uit het niets wordt mijn lichaam gebombardeerd met rugweeën. Om de 1,5 minuut slaan ze toe en ben ik licht in paniek. Mijn lichaam leegt zich van boven en van onderen en weet nu al niet meer waar ik het moet zoeken. Ik probeer ze weg te puffen maar heb ontzettende bewegingsdrang omdat het voelt alsof ze met messen in mijn rug steken.

Kom op met die ontsluiting!
Als na 2 uur de arts nog “maar 5cm” concludeert ben ik teleurgesteld en krijg gelukkig een PCA pomp. Ik ben iets ontspannender tussen de weeën door en raak in mijn eigen wereld. Puf, zucht en ontspan, puf, zucht en ontspan en zo lig ik 2 uur stil in bed. De arts komt weer kijken en voelt ineens nog maar 3cm. Neeeeeeeee!!!! Hoe kan dit? Moet ik nu alles weer opnieuw doen?

jolanda-tijdens-bevalling

Jolanda tijdens de bevalling, even tot rust komen…

Ik ben moe, de morfinepomp doet zijn werk niet meer en heb niet meer de kracht of eerder gezegd de strijd om weer opnieuw te beginnen en vraag om een ruggenprik. De artsen gaan met elkaar overleggen en komen even later terug met het nieuws dat de anesthesioloog opgeroepen is en ik snel naar recovery mag. Inmiddels is het tegen 3 uur als ik de ruggenprik krijg en mijn lichaam langzaam pijnvrij wordt.

Volledige ontsluiting!
Terug op de kamer vallen Perry en ik in slap, maar ik word na een half uur wakker met enorme aandrang om te poepen. Ik ben bang om het in bed te doen, dus stuur ik Perry de gang op om een zuster te halen.  Al snel staat de arts ook aan mijn bed en in plaats van een po te geven, voelt ze en zegt ze “VO” tegen de verpleegkundige. Wat is VO? Wat is VO? vraag ik en als de arts zegt je hebt volledige ontsluiting, valt mijn mond open van verbazing. De kamer word klaargemaakt en ik mag gaan persen.

Pak hem maar!
Door de ruggenprik heb ik geen persdrang maar voel wel af en toe de drang om te poepen en op dat gevoel pers ik met een diepe hap lucht zo hard als ik kan maar mijn buik en benen zijn verdoofd en lijkt er weinig te gebeuren. Ik moet van de arts op mijn zij gaan liggen en blijven persen op mijn eigen gevoel. Dit gaat beter en voel steeds meer het hoofd in het geboortekanaal. Na 1,5 uur hoor ik de arts zeggen “pak hem maar” en daar is hij dan. De arts houdt hem voor mij vast en samen leggen we hem op mijn buik. Blij, gelukkig maar zeker opgelucht ben ik als even de wereld stil staat en mijzelf vanaf dat moment moeder mag noemen!

jolanda-en-perry-trotse-ouders

Jolanda en Perry, trotse ouders van Lucas

Benieuwd naar hoe Jolanda’s zwangerschap verliep, lees dan haar andere blogs.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s