Eindelijk een baan en dan, zwanger!

Dolblij was ik toen ik hoorde dat ik was aangenomen voor die ene baan waar ik een week eerder gesolliciteerd had. Niet wetende dat ik toen al zwanger was..

Trots op mijn HBO- diploma
Zes jaar geleden ben ik afgestudeerd aan de opleiding Pedagogiek. Wat was ik ontzettend trots op mijn hbo- diploma. Maar, hoe trots ik ook was en hoe hard ik ook mijn best deed, een passende en leuke baan vinden wilde maar niet lukken. Overal kreeg ik te horen dat ik te weinig ervaring had.

Ik ben als invaller op een kinderdagverblijf aan de slag gegaan, waar ik al snel een fulltime functie kreeg. Omdat dit best ver reizen was, heb ik enkele maanden later ervoor gekozen in mijn woonplaats aan de slag te gaan op een kinderopvang. Nog steeds niet datgene wat ik echt wilde, maar dat ik niet meer zo ver hoefde te reizen scheelde voor mij al veel. Daarbij kreeg ik hier wat meer uitdaging. Ik vond het werken op de groep en met kinderen leuk, maar ik merkte dat ik meer wilde. Zo kwam daar een mooie leidinggevende functie om de hoek kijken. Een week lang heb ik in de illusie geleefd deze functie uit te mogen voeren. Tot ik ineens op gesprek moest komen: het ging niet meer door wegens de o zo bekende bezuinigingen.

Midden twintig, een mooi diploma en ik stond op straat
Ik moest er al mee dealen voor mezelf dat ik niet mijn loopbaan aan het bewandelen was die ik voor ogen had tijdens mijn studie. Na dit vervelende nieuws te horen hebben gekregen werd het werk ook niet meer leuk. Collega’s waren negatief en constant ging het maar over de bezuinigingen. Uiteindelijk moest ik een vast contract krijgen en deze heb ik, uiteraard door de bezuinigingen, niet gekregen. Midden twintig, een mooi diploma en ik stond op straat.

Uiteraard heb ik al die tijd door gesolliciteerd en had ik her en der gesprekken, maar iedere keer weer kreeg ik maar te horen: te weinig ervaring.

Meer uitdaging en geen uitkering
Van een uitkering leven wilde ik niet. Ik ging dus ook op zoek naar andere vacatures. Zo kwam ik terecht bij een nieuw te openen sportschool. Daar kon ik aan de slag als baliemedewerkster. Totaal iets anders, maar ik was al lang blij dat ik werk had. En ik vond het leuk. Plannen, organiseren en administratie. Dit leek ook wel voor mij weggelegd! Er waren al wat jaren verstreken inmiddels na het behalen van mijn diploma en ik zocht steeds meer richting de administratieve kant. Want, hoe leuk ik het werk ook vond op de sportschool, het zou nooit een fulltime functie worden en ik wilde meer uitdaging.

Eindelijk een fulltime functie, maar zwanger
Zo kwam het dus dat ik op gesprek werd gevraagd bij een groot bedrijf. En met groot bedoel ik echt groot, een paar honderd medewerkers op kantoor. Midden in de stad. Ik had het idee dat ik hierdoor kon groeien en verheugde me helemaal op deze baan.

Toen wij erachter kwamen dat ik zwanger was, zou ik een paar weken laten bij deze nieuwe baan beginnen. Het was even omschakelen, want nu had ik eindelijk een fulltime functie maar dit zou ik dus maar voor een aantal maanden gaan werken. Als de kleine er straks zou zijn vind ik drie dagen in de week werken meer dan genoeg.

Akelige sfeer
Mijn eerste werkdag vond ik extra spannend vanwege het feit dat ik zwanger was. Ik kon het natuurlijk nog niemand vertellen. Ik weet nog goed dat ik mijn eerste werkdag begon en aankwam op kantoor. Er werd een voorstelrondje gemaakt in het team waarin ik zou komen te werken en werd achter mijn computer gezet. Geen leuke praatjes waar je vandaan komt of wat je achtergrond is. Niks. Voorzichtig keek ik eens om me heen. Iedereen staarde naar zijn computerscherm en sommige zaten zelfs muziek te luisteren met oordopjes in. Ik kan het nog steeds niet goed omschrijven hoe de sfeer nu precies aanvoelde, maar akelig komt denk ik het dichtst in de buurt. En dat is zo gebleven..

Lag het aan mij, kwam het door mijn zwangerschap?
Vanaf dag 1 had ik dus geen prettig gevoel bij deze werkgever. Ik dacht eerst nog dat het aan mezelf lag: gedroeg ik mij misschien anders omdat ik zwanger was? Zat ik in een team waar ik gewoon niet goed tussen paste? Was het een combinatie? Ik ging eigenlijk vanaf het begin al met tegenzin naar mijn werk. Ik kan geen praatje, laat staan een band, met mensen opbouwen die geen interesse tonen of de volgende dag geen eens goedemorgen terug zeiden. En dat gebeurden overigens niet alleen in mijn team. Om op mijn werkplek te komen moest ik via andere afdelingen lopen. Het is niet meer dan normaal om elkaar goedemorgen te wensen als je voorbijloopt, toch? Ik heb het een week volgehouden, maar als niemand dan wat terug zegt ga je op een gegeven moment zelf ook je mond wel houden. Ik kon hier maar niet aan wennen. Nu zal je misschien denken, wat zeur je nou met je goedemorgen? Maar ik viel hier echt over. Het bepaalde zo de sfeer op de werkvloer. En het meest verbazingwekkende vond ik nog dat iedereen het maar normaal vond. Zo bleef ik maar twijfelen over mezelf, want blijkbaar was ik de enige die zich zo vervreemd voelde. En het ging niet alleen om wel of geen goedemorgen zeggen.

Personeelsuitjes, ik werd het buitenbeentje
Ondanks de vreemde sfeer werden er wel veel etentjes of andere uitjes georganiseerd. Ik kon hier maar niet bij met mijn hoofd. Waarom zou je in vredesnaam met elkaar op pad willen als de sfeer overdag op het werk niet goed is? Eén keer ben ik mee op pad geweest omdat ik wilde zien of het echt niet aan mij lag. Inmiddels had ik mijn zwangerschap bekend gemaakt en, dat moet ik ze dan wel weer nageven, er werd goed op gereageerd. Mijn proeftijd werd verlengd.

Voor het uitje hadden ze geregeld dat we gingen bowlen, als verassing. Er werd mij overtuigd dat je gewoon kan bowlen als je zwanger bent. Ik wilde het niet af laten weten dus ik deed mee. Achteraf gezien had ik dat nooit moeten doen. Wat een pijn had ik achteraf! Daarbij was het helemaal niet gezellig en iedereen deed maar wat die avond.

Ik heb daarna besloten niet meer mee te gaan op uitjes van het werk. Ik had er gewoon geen zin in met deze mensen. Daarbij kreeg ik steeds meer last van mijn bekken, ik vond het verschrikkelijk om naar mijn werk te gaan en verloren wij een dierbaar persoon binnen onze familie.

En zo kwam het dat ik het buitenbeentje op mijn werk werd.

Verdriet, pijn en dan ook nog een nare collega
Buiten het feit dat de sfeer niet leuk was op het werk, was er 1 collega die het wel heel erg bont heeft gemaakt. Achteraf gezien snap ik niet dat ik zo over me heen heb laten lopen. Ik moest nauw samenwerken met haar, maar ze speelde het iedere keer zo dat ik al het werk kon doen en zij vrij uit tijd kon besteden aan WhatsApp en nog tal van andere activiteiten die niks met het werk te maken hadden. Veel werd er al niet gezegd, maar zij negeerde me compleet. Soms vroeg ik haar wat over het werk en zei ze gewoon niks terug. Of ze haalde drinken voor iedereen, behalve voor mij. En wat deed ik? Niks! Ondertussen zat ik letterlijk met hartkloppingen op het werk. Ik kon gewoon niet meer. De sfeer, zoals ik het nu zie het pesten van die ene collega, mijn bekken die steeds pijnlijker werden, het verdriet binnen ons gezin vanwege een groot verlies. Ik kon niet meer.

Op een werkdag ben ik huilend naar huis gegaan. Het kon me allemaal niks meer schelen, maar terug gaan zou ik niet meer. Ik kreeg een oproep van de Arbo- arts. Ik had alleen maar meer bekken klachten ondertussen. Zijn conclusie was dan ook dat ik niet meer aan het werk kon en mocht. Wat een opluchting!

Achteraf gezien had ik zeker wat aan deze situatie moeten doen, op zijn minst had ik van me af kunnen bijten! Ik gooi het maar op de zwangerschapshormonen die mij toen zo zwak hebben gemaakt..

Dit blog is geschreven door Denise. In haar vorige blog vertelde ze over haar zwangerschap toen ze nog maar 5 maanden samen was met haar vriend. 

 

3 Reacties op “Eindelijk een baan en dan, zwanger!

  1. Pingback: Weer aan het werk na verlof·

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s