Schijnzwanger of komt onze droom nu al uit?

Mijn achtbaan!

Net voor de kerst liet ik mijn spiraal verwijderen en zouden we vanaf januari kijken of het lukte om zwanger te worden. Na 2 weken had ik last van maagzuur, nooit eerder gehad en nu kwam het regelmatig in de avond op borrelen, zal het? Zo snel, ik verklaarde mijzelf voor gek en dacht ja hoor ben schijnzwanger.

De eerste test was gelijk raak!
Op 31 januari besloten we een test te doen, want ik zou één deze dagen ongesteld moeten worden. Terwijl de 2 minuten langzaam voorbij tikte, keken mijn man Perry en ik elkaar aan. We konden niet meer terug en ja hoor mijn gevoel van afgelopen 2 weken zat niet tussen mijn oren, de test was zo positief als het kon. “Oh mijn god, ik ben zwanger, wat nu”?

Ineens zat ik in de grote onbekende wereld van het zwanger zijn en nog veel grote wereld ouders worden. Aan kinderen beginnen is toch anders dan het daadwerkelijk krijgen. Vanaf dat moment stapte ik in een achtbaan en zit er nog in.

Een soepele zwangerschap!
De eerste weken gingen langzaam voorbij maar inmiddels loop ik op het einde en mag niet klagen. Hoewel de eerste weken erg wennen waren, is mijn zwangerschap soepel verlopen. Geen klachten van mijn rug of bekken, tot 34 weken netjes doorgewerkt en zelfs mijn verlof stond nog vol gepland met dates en uitjes.

Weinig vruchtwater, is dit slecht nieuws?
Hoe dichterbij die 12 oktober, hoe spannender het wordt. De achtbaan waar ik in zit, gaat steeds sneller en maakt af en toe een onverwachte wending. Zo zat ik bij de verloskundige voor de 32 weken echo en kregen we te horen dat er weinig vruchtwater was. Niet te weinig maar weinig, beter drinken en volgende week terugkomen was het advies. Als een hond met zijn staart tussen z’n benen liep ik de praktijk uit, wat betekent dit? Is dit slecht nieuws? Kan dit kwaad? Een week later was de echo weer goed, de eerste spannende looping van de achtbaan was achter de rug.

Kindje aan de grote kant, wat nu?
Bij 37 weken kregen we ineens te horen, dat het een flinke baby wordt. Geen echo die dat bewees maar op de hand voelde de baby erg groot. Geschat rond de 4000 gram bij 40 weken. Valt mee zul je misschien denken, maar Perry’s zus heeft 5 kinderen waarvan de derde is geboren met een erbse parase (zat vast in het geboorte kanaal doordat hij groot was). De verloskundige vind dat geen prettige gedachte en krijg te horen dat ze mij bij 38 weken willen gaan strippen. Met die gedachten gaan we naar huis, volgende week worden we misschien papa en mama.

Verhuizen?!
Echter als dan ook die avond de makelaar belt, “we hebben volgende week een bezichtiging voor jullie”  krijg ik het ineens benauwd en slaat de paniek toe. Grote baby, helse bevalling, bezichtiging en misschien verhuizen. Heel de week loop ik vol stress. Hebben we alles voor de baby in huis? Nog even extra schoonmaken, verfbeschadigingen weg werken en voordat ik het weet zitten we in week 38. Ik heb een andere verloskundige dan die week ervoor en ze laat  mij doorlopen, ze vind de grote wel mee vallen.

Strippen wil niet lukken
De achtbaan blijft maar doorgaan want bij 39 weken probeert de verloskundige mij toch te strippen. Ineens lig ik daar dan met mijn broek op mijn enkels, knieën opgetrokken en gaan er voor het eerst de vingers naar binnen. Even mee persen en dan zuchten, het goeie nieuws is dat ik al 1cm ontsluiting heb maar het slechte nieuws is dat mijn baarmoedermond nog stug is en ze niet kan strippen. De achtbaan maakt dan ineens een draai, want  op dat moment word ik direct doorverwezen naar het ziekenhuis.

In de wachtkamer van het ziekenhuis
En daar zat ik dan ineens na 39 weken in de wachtkamer van het SFG in Rotterdam. Ze maken eerst een echo, maar doordat ons kindje al ingedaald is was het al niet meer goed meetbaar en werd alleen het buikje gemeten. Daarna door naar de arts assistent gynaecologie. Hier kwamen de “mmmm”, “tjaa”, “lastig” als eerste woorden uit de mond van de arts toen ze mijn buik bevoelde.

Niet inleiden
Mijn echo was goed. 3500 gram, maar niet heel betrouwbaar. Op de hand was de baby inderdaad groot maar niet mega. Conclusie “bedankt voor uw komst maar we gaan u niet inleiden dus succes met de laatste loodjes”. Zo remt mijn eigen achtbaan weer af.

Eind in zicht!
Zo spannend als die eerste 12 weken zijn, zo belangrijk als die 20 weken echo is , zo onzeker is het einde. Mijn eigen achtbaan maakt het eind spannend en onzeker maar geniet elk moment van die kleine jongen in mijn buik. Ik kan niet wachten om hem straks vast te houden en ben benieuwd hoe hij eruit ziet.

Veel liefs Jolanda

jolanda-verburg-slooter

3 Reacties op “Schijnzwanger of komt onze droom nu al uit?

  1. Pingback: Een weeënstorm! Jolanda’s bevallingsverhaal |·

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s