Kind van gescheiden ouders, persoonlijk verhaal 

10 jaar was ik, toen mijn vader besloot zijn leven met een andere vrouw te willen delen dan met mijn moeder.

Opeens zaten mijn broer en ik alleen met mijn moeder aan tafel, die door haar verdriet geen hap door haar heel kreeg. Ze hield zich overeind voor ons en maakte er het beste van, wat ze heel goed deed!

Verplichte weekenden

Uiteindelijk volgde er een bezoekregeling, waarin werd vastgesteld dat we om het weekend bij mijn vader en zijn nieuwe vrouw zouden zijn. Het was vreemd. Mijn vader was mijn vader niet meer. Mijn vader, toen 40 had een vrouw (een collega) gevonden die 15 jaar jonger was. Het leeftijdsverschil tussen mijn broer, toen 14 jaar en haar was daarmee nog kleiner dan het leeftijdsverschil dat zij had met mijn vader. Nu val ik niet over leeftijdsverschil, want Edwin en ik schelen ook 12 jaar, maar er Edwin had nog geen kinderen. 

Ik heb geen fijne herinneringen aan de weekenden dat we daar waren, maar vond het moeilijk om dat destijds met mijn vader te delen. In diezelfde periode verloor ik mijn beste vriendinnetje aan leukemie. Wat was het een zware tijd! Mijn vader kreeg de jaren erna nog 3 kinderen met zijn nieuwe vrouw en het contact werd alsmaar minder. 

Een nieuw thuis

Gelukkig leerde mijn moeder snel haar nieuwe man kennen, dit dankzij het feit dat ik vriendinnetjes was met zijn dochters en we op dezelfde camping stonden. Het huis waar ik altijd met mijn ouders had gewoond werd verkocht. Gelukkig besloten mijn moeder en mijn stiefvader te gaan trouwen en dus ook te gaan samenwonen. Wij verhuisde naar Sliedrecht, waar we een soort van nieuw leven begonnen, een nieuw, samengesteld, gezin. 

Ik maakte gelukkig snel vriendinnetjes en zat op een leuke school. Het voelde vertrouwd en ik had het goed naar mijn zin. Natuurlijk was het ook enorm wennen aan de situatie, waardoor ik het mijn ouders niet altijd even makkelijk maakte. 

Nu, 18 jaar later

Inmiddels zijn mijn ouders al 18 jaar gescheiden en heb ik geen contact meer met mijn vader. Hoe pijnlijk het ook is, hij heeft mij een aantal jaar geleden laten weten verder te willen met zijn nieuwe gezin en daar passen wij niet in. 

Onvoorstelbaar nu ik zelf moeder ben

Ik kan er met mijn pet niet bij. Onvoorstelbaar vind ik het. Nu ik zelf moeder ben en in verwachting ben van onze tweede, kan ik me gewoon niet voorstellen dat ik of Edwin ooit weg zou gaan bij onze kinderen om vervolgens nooit meer contact te hebben. Een leven starten met iemand anders en je bloed eigen kinderen nooit meer horen of zien. Hoe verschrikkelijk harteloos is dat. 

Mijn vader weet dat hij opa is geworden, hij kreeg ondanks alles toch een geboortekaartje. Ik wil hem laten weten dat mijn leven verder gaat en ik een gelukkige moeder ben. Ergens wil ik hem laten weten wat hij mist, hoewel hij dat zelf misschien niet zo zal ervaren. 

Wrok hebben is slecht, dus dat heb ik niet. Ik accepteer de situatie zoals hij is. Ik wil geen negatieviteit om me heen, maar prijs me ontzettend gelukkig met ons eigen gezin en de mensen die we wel om ons heen hebben. Ik heb altijd met mensen in mijn omgeving over de situatie gesproken, waardoor ik er goed mee om kan gaan. 

De eer aan jezelf houden!

Door alles wat mijn moeder meemaakte heeft ze mij iets moois meegegeven. Om namelijk altijd de eer aan mezelf te houden, onafhankelijk te zijn en dus nooit afhankelijk te worden van een man. Rug recht en schouders eronder. Als je dit leest mam, weet dan dat ik je hier enorm dankbaar voor ben. 

Boodschap…

Mijn boodschap is dan ook, geniet van alle lieve mensen die er wel voor je zijn. Probeer het gemis of verdriet een plekje te geven. Als iemand geen deel wilt uitmaken van jouw leven is dat een gemis voor hem of haar. Pluk de dag, het leven is te kort om te blijven hangen in boosheid of verdriet. 

Ik ben heel benieuwd wat jullie er van vinden om af en toe een persoonlijk verhaal uit mijn leven te lezen. Natuurlijk deel ik al veel dingen met jullie door het plaatsen van blogs en vlogs, maar sommige dingen, zoals deze zijn vrij persoonlijk. 

Samen met mijn moeder en Femke, wat een rijkdom! 

Femke met de aller liefste opa en oma die zij zich kan wensen! 

Wat ben ik trots op ons gezin! Straks nog een broertje of zusje voor Femke, ons geluk kan niet op! 

Met elkaar genieten op Texel! Wat hou ik van de momenten dat we tijd met elkaar door kunnen brengen! 

9 Reacties op “Kind van gescheiden ouders, persoonlijk verhaal 

  1. Wat een mooi persoonlijk verhaal. Je geeft het zelf al aan, maar ik kan er ook met mijn pet niet bij hoe sommige ouders geen contact meer met hun eigen kinderen willen. Zo te lezen heb je hier voor zover dat kan, aardig je weg erin gevonden en het geaccepteerd zoals het is. Wat een mooi voorbeeld heb je gehad aan zo een sterke vrouw als jou moeder! Geniet van jou gezin en je zwangerschap!

    Liked by 1 persoon

  2. Knap dat je dit deelt! Wellicht leest je vader het wel….?

    Herkenbaar verhaal, ook mijn ouders zijn gescheiden en er is nihil contact met mijn echte vader. Dat is door mijn zwangerschap en de komst van zijn eerste kleinkind ook niet veranderd. Ik prijs mij gelukkig met een hele lieve stiefvader (al 23 jaar!). Mochten ik ooit een zoon krijgen dan wordt hij vernoemd naar zijn (stief)opa….Als dank dat hij voor mij een hele lieve (stief)vader en nu een hele lieve opa is =)

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s